De economie van tevredenheid

Wacht, nee, ga je dit echt doen? Mijn vingers aarzelen boven het toetsenbord. Bloggen over geld? Are you nuts?! Bloggen over geld vind ik spannend, het is op de een of andere manier kwetsbaar om daar open in te zijn. Het komt vast ook omdat ik anders naar geld ben gaan kijken. Dus ja, lief brein, we zijn een beetje gek. Best oké, toch?

“Money, money, money, its a rich mans world (Abba).”

Ik merk vaak dat onze samenleving en economie gericht is op meer groei en geld, vaak als middel om onze behoefte naar meer te bevredigen of als graadmeter van ons succes of onze status. Als creatief zelfstandig ondernemer heb ik zelf natuurlijk ook te maken met geld en is de vraag hoe ik daarmee om wil gaan belangrijk. Ik heb geleerd om meer en meer geld te willen verdienen. Daar is natuurlijk ook niets mis mee, toch? Natuurlijk wil ik soms meer geld, het is ook handig en fijn om er veel van te hebben. Maar het wringt bij mij ergens wel. Ik worstel, weet niet of ik diep van binnen écht meer geld wil verdienen, of het echte rijkdom en overvloed brengt en mijn innerlijk goed doet. Want ik weet ook dat het verlangen naar meer geld een bodemloze put kan zijn. Kan het zelfs zo zijn dat mijn persoonlijke verlangen naar meer de armoede van mijn medemensen vergroot of erger nog, veroorzaakt? Vanuit die worsteling ben ik begonnen aan een zoektocht naar wijsheid over geld, rijkdom en overvloed.

Al wandelend leer ik anders kijken, kijk je mee? ”

Is er een andere weg? Al zoekend en struikelend ben ik op weg gegaan. Wandel je een stukje met me mee? Een wandeling langs anders omgaan met rijkdom en overvloed. Er is een stille stem binnen in mij die mee wandelt, me vertelt over geld, economie en leven in overvloed. Een wandeling die anders is dan je misschien wel denkt. Want steeds vaker zet deze zachte stem mij van binnen stil, stelt me vragen over wat echte waarde heeft. Licht onwillig soms luister ik, laat ik me meenemen naar een perspectief van rijk, overvloedig leven dat niet gaat over meer geld.

Foto: Ditta van Gent

Leven vanuit genoeg”

Langzaam leert die stille stem mij leven in de economie van genoeg en tevredenheid. Ze bevraagt mij als ik kijk naar mijn tarief en bedenk dat die mijn financiële waarde echt niet weergeeft. Ze fluistert in mijn hart als ik een denkbeeldig financieel tekort ervaar, daagt me uit om het anders te doen, om groei niet te verbinden aan de groei van de hoeveelheid euro’s op mijn bankrekening. Om tegendraads te zijn op een zachte manier, te leren hoe ik onderneem in een economie van tevredenheid en genoeg.

“maar wacht even, hoe dan?”

En ja, hoe dan? Ik leer het stapje voor stapje om zo te kiezen dat het me dichter bij een economie van tevredenheid brengt. Wat het betekent? Geen toffe auto of jacuzzi, geen groter huis of de hipste kleding. Maar mezelf begrenzen in mijn verlangen naar meer materiële dingen, erkenning en groei die zich vertaalt in euro’s. Zo kan mijn tarief bescheiden blijven, groei ik in de rijkdom die de stille stem mij wijst.

Rijker dan ooit”

Het is spannend en vraagt veel moed om het anders aan te pakken dan “normaal”. Het maakt me af en toe onzeker, want wat als niemand me straks (meer) serieus neemt? Maar het is ongelofelijk wat het me uitbetaalt aan tevredenheid. Ik hoef niet meer te vragen, want ik heb mijn overvloed leren zien. Ik ben rijker dan ik ooit had gedacht. Mijn reis naar minder geeft me zoveel meer.

De zachte stem vertelt tijdens stille momenten verder over vervulde levens, mensen die tijd hebben om te praten, te delen, bij elkaar te zijn, een wereld die niet meer zucht onder ons verlangen naar meer. Wat een overvloed en rijkdom is deze economie van tevredenheid en genoeg. Ik hoop dat ik dit iedere dag een beetje meer werkelijkheid kan zien worden. Hoop je met me mee?


Adrianne Rook is een vrouw van 39 die onderweg is in het leven. Ze ziet het leven als een reis waarbij ze Jezus volgt. Op die weg hoopt ze dichterbij God, zichzelf en anderen te komen en bij te dragen aan een betere wereld. 

Facebook
Twitter
LinkedIn
Pinterest

Laat een reactie achter

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.

Lees hier ook:

Wanneer er voor vrouwen geen plaats is in de kerk

Ik zie ons nog zitten. Drie twintigjarige theologiestudentes, allemaal lid van de Gereformeerde Theologische Studentenverenining Voetius, tegenover drie grijze mannen in donkere pakken. We hebben de stoute schoenen aangetrokken en een afspraak gemaakt met een afvaardiging van het bestuur van de Gereformeerde Bond. We voelen ons thuis in deze hoek van de kerk. En willen het gesprek aangaan over het gebrek aan loopbaanperspectief voor jonge vrouwen zoals wij, die zich geroepen voelen tot het ambt van predikant. Waarvoor op dat moment de mogelijkheden binnen deze gezindte uiterst beperkt zijn. Dus vandaar onze vraag: wat gaan jullie daaraan doen?

Aan mijn dertigjarige ik

Hoe zullen wij terugkijken op onze levens, over twintig, dertig jaar? Wat zouden we anders hebben gedaan, waar zouden we spijt van hebben? In deze rubriek schrijven vrouwen ‘verder in leeftijd’ een brief aan hun dertigjarige ik. Opdat we leren van hun volle levens. In deze aflevering schrijft Rietje (64) een brief aan haar dertigjare ik. Over hoe ze meer van zichzelf mag laten zien, en niet alles perfect hoeft te doen.