Het roer om… Maar durf ik dat wel?

Rietje is 61 en lijkt haar leven goed op de rit te hebben. Ze werkt als psychosociaal therapeut en begeleidt al jarenlang vrouwen bij hun zoektocht in en door het leven. Maar ineens voelt ze het verlangen in zich opborrelen om het roer van haar éigen leven om te gooien. Durft ze los te laten wat ze in de afgelopen jaren zo zorgvuldig heeft opgebouwd? Op Meet you in the field deelt ze een stukje van haar zoektocht.

Voor de zoveelste keer in mijn leven de boel overhoop gooien? Terwijl ik niet precies weet wat er komt? Als ik steeds opnieuw geconfronteerd word met wat ik los ga laten? Maar waarom zou ik loslaten wat ik met zoveel zorg en toewijding heb opgebouwd?

Op zoek naar vrijheid

Mijn lichaam was de eerste die het aangaf. Ik raakte uitgeput en kreeg het gevoel dat ik in rondjes draaide, dat ik doordraaide. Benauwend was het. Langzaamaan begon ik te beseffen wat me dit benauwde gevoel gaf. Ik voel me als therapeut, via de beroepsvereniging waar ik bij aangesloten ben, steeds meer en meer gevangen in een systeem dat aangestuurd wordt door ziektekostenverzekeraars. Want dat moet nu eenmaal. En er is steeds meer wat moet. De ene regel en verplichting volgt de andere op. Vrijheid wordt ingeperkt.

Ook is het zo dat ik altijd een spiritueel zoeker ben geweest. Een zoeker naar vrijheid. Omdat ik als therapeut veel cliënten heb die christen zijn, voel ik me soms minder vrij. Ik word nogal eens met godsbeelden geconfronteerd die voor mij allang verleden tijd zijn en waarvan ik bewust afscheid genomen heb. Ik wil verder. Verder zoeken. Naar waarheid, naar echtheid, naar liefde, waar die ook maar te vinden is.

Het lied van de duif

Ineens besef ik: ik vlieg niet meer in vrijheid; ik loop rondjes. Net als de duif die vlak bij het raam waarnaast ik zit aan het scharrelen is, totdat ze uiteindelijk opvliegt, haar vleugels roze-paars en glanzend in de zon. Ze valt me op, het is alsof ze me iets te zeggen heeft. Betekent ze iets voor mij? Als ik twee dagen later een tekst in Hooglied opzoek, kan ik haast niet geloven wat er in het tweede hoofdstuk staat. Het gaat over een duif die uitgenodigd wordt om uit de rotskloof te komen. Maar er staat nog meer. In mijn TPT-Bijbel (The Passion Translation) staat het als volgt:

‘I hear the cooing of doves in our land, filling the air with songs to awaken you and guide you forth.’ En: ‘For now is the time to arise and come away with me.’

~ Hooglied 2, vers 12, 14 & 17

Het komt binnen. Mijn hart staat open om te horen, om te ontvangen. Ik weet dat mijn hart de weg weet.

Gooi je net uit aan de andere kant

Mijn hoofd zegt: gewoon doorgaan. Je hebt het al die tijd volgehouden, je kunt het ook nu. Wat je door de jaren heen zo mooi hebt opgebouwd is toch veel te kostbaar? Dat ga je toch niet zomaar weggooien? En financieel gezien is dit ook niet echt handig. Ga je dat wel halen? Pff, zoveel onzekerheid!

Maar mijn hart vangt andere dingen op. Daar, in de rust, ontvang ik het een na het ander. Ik sta mijn tanden te poetsen en ineens zijn er deze woorden: ‘Gooi je net uit aan de andere kant.’ Ze dreunen door me heen en ze vinden bodem vanbinnen. Ik wandel in ‘ons’ park. Terwijl ik geniet van de rust van het lopen in deze schoonheid schiet er plotseling door me heen: een nieuwe aarde. Zijn we daar al dichtbij? Wanneer gaat die komen? Hoe gaat die komen? Ik besef dat ik geloof dat God met een vingerknip de hele boel vernieuwen kan. Ik weet niet hoe, maar ik vertrouw gewoon dat het mogelijk is. ‘Ik zal het door mensen heen doen, want Ik werk altijd door mensen heen,’ hoor ik diep binnen in mij. Wauw, ook ik als mens krijg ik er dus plek in. Het zal niet zonder mij gebeuren.

Kiezen versus gekozen worden

En ineens voel ik de uitnodiging door me heen stromen: ‘Doe je mee?’ Ik? Of ik mee wil doen? Meedoen met de aarde nieuw maken? Er borrelt van alles in me op. Er golft een scheut adrenaline door me heen, alsof ik weer een kind ben en de juf hoor vragen: ‘Wie wil me helpen?’ Ik voel me als het kind dat haar vinger hoog in de lucht steekt en haar lichaam overstrekt en bijna los van haar stoeltje komt. ‘Ik juf, ik!’ Terwijl ik met heel mijn hart hoop: kies mij!’

Maar nu kies ik zelf. Ik ga loslaten. Diep vanbinnen weet ik dat ik de juiste weg aan het bewandelen ben, dat ik op het punt sta om te gaan vliegen.

Ik ben nu 61 jaar. Ik hoop dat ik nog een groot aantal goede jaren voor me heb liggen. Tien, twintig, misschien nog wel meer? Ik weet nu met zekerheid dat ik geen enkele van die goede jaren wil gebruiken voor iets waar ik niet helemaal achter sta, voor iets wat niet helemaal past bij wie ik ben. Ik wil gewoon geen tijd verloren laten gaan! Wat bevrijdend, dit! En wauw, ik had dit ook op mijn 51e kunnen zeggen, of op mijn 41e, of misschien nog wel eerder!

De reiger

Hoe de toekomst er uit gaat zien, dat weet ik niet. Er komen zeker al dromen boven, maar die wil ik voor nu even laten voor wat ze zijn. Wat ik vooral verlang is tijd om te bezinnen, om de leegte in te stappen. Om het eens even niet meer zo zeker te weten of in te vullen. Ik wil gewoon op de bodem gaan zitten, kaal, naakt. Het niet oplossen vanuit mijn denken en (over)wegen. Ik wil op een antwoord wachten dat vanuit mijn hart naar boven komt. Ik vertrouw erop dat er iets is, dat het naar me toe zal komen.

Tijdens een van mijn fietstochten zie ik drie keer een reiger vlak bij me. Deze visser weet intuïtief waar ze moet zijn om te vissen, wat de beste plek is. En ze kan wachten, bewegingloos, zelfs! Ze wacht tot de vis naar haar toe komt en hapt dan toe! Die plek wil ik vinden vanuit hoe mijn hart, mijn intuïtie, God in mij spreekt. Daar zal ik wachten. Daar werp ik het net uit. En de vissen… die zullen er zijn in overvloed.

Facebook
Twitter
LinkedIn
Pinterest

Laat een reactie achter

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.

Lees hier ook:

Zou Jezus een optreden cancelen vanwege een homoseksuele dominee?

WWJD, What would Jesus do? Ik herinner me nog de felgekleurde armbandjes waarmee ik in mijn tienertijd rondliep. Wat zou Jezus doen? Het was een actuele vraag wanneer ik weer eens op een kruispunt in mijn leven stond: wat zou Jezus nu doen? De armbandjes verdwenen na een tijdje in de la, de term WWJD raakte langzaam ‘uit’. En zelf ontdekte ik dat het eigenlijk niet eens zo’n heel moeilijke vraag was, waar ik ook niet dagelijks aan herinnerd hoefde te worden. Wat Jezus deed sprak voor zichzelf: radicaal liefhebben. Zonder voorbehoud. Toch was het deze vraag die mij te binnenschoot toen ik afgelopen week het nieuws las dat de christelijke band InSalvation hun optreden besloot af te zeggen vanwege een samenwerking met een homoseksuele dominee. Wat zou Jezus hebben gedaan? Het antwoord mag je zelf invullen.

5 x tips voor een geslaagde retraite

Elk jaar gaat Dorina er een paar dagen tussenuit. Alleen. Ze laat dan haar gezin en haar werk achter zich, om weer even tot zichzelf te komen. Als het aan haar ligt, zou elke vrouw zo af en toe op zo’n miniretraite moeten gaan. Maar hoe doe je dat concreet als het leven om je heen maar doordendert en je nooit een vrij plekje in je agenda vindt? Ze deelt hieronder vijf tips die haar goed hebben geholpen.